Çocuklar ve İngiltere'deki Okullara Dair...

Zaman, geçtikçe, aktıkça alışıyor insan her şeye. Alışıyor da özlemi diniyor mu? Hayır dinmiyor, sadece mevcut koşulları daha fazla kabullenip daha az takmaya başlıyor. Artık Egenin okulunda haftada 1 gün gönüllü anne olarak çalışmaya başladım; sınıftaki çocuklara yardımcı olan, onlara kitap okutan bir anne olarak yanlarında olmaya aslında ben de bu sayede biraz daha fazla sistemi öğrenmeye başladım. Okula gitmeye başladıkça farkettim ki; çocuklara olan yaklaşım alışkın olduğumuzdan oldukça farklı, hepsine gerçek bir birey gibi davranılmakta ve duygularını, düşüncelerini rahatça ifade etmeleri beklenilmekte. Okul tarafından onlara aşılanan özgüvenin ve sorumluluğun yadsınamayacak kadar önemli olduğunu görmeye başladım. Gözlemlerime dayanarak söylüyorum ki; çocuklar yapmak istemedikleri herhangi bir şeye zorlanmıyorlar fakat yapmadıklarında ne zaman yapacaklarına dair taahhüt alıp takip ediyorlar, çocukların birbirlerine kaba davranmalarına tahammül etmiyorlar fakat yanı sıra çocukların genel anlamda oyun oynama anlayışı hiç yumuşak değil. Çünkü hava koşulları ve doğal ortamları sebebiyle dışarıda ve soğukta olmaya ve bolca parkta, bahçede oynamaya çılgınca alışmışlar, sağlam bisiklete binip delice scooter kullanıyorlar, futbola olan merakları sebebiyle bütün erkek çocukları futbolcu, kız çocukları ise drama ve bale okulundan yetişme :) Şaka bir yana çocukların okul harici yapabilecekleri onca aktivite var ki her bütçeye uygun, o yüzden her çocuk mutlaka bir şeylerle uğraşıyor.

Örneğin Ege geçtiğimiz yıl, futbol okulu, yüzme ve bisiklet kurslarına gitti bu sene tenis, yüzme, piyano derslerine ve teknokids denen kodlama programlarına katılmakta. Yani denemelisiniz ki; çocuk farklı farklı aktivitelere gitsin ve seveceği, yapmayı daha çok arzu edeceği aktiviteyi keyifle kendisi bulsun.

Bu kadar aktivitenin ve farklı bir sistemin içerisinde okullarla ilgili en güzel taraf ise o kadar farklı milletten çocuğun aynı sınıfta keyifle, mutlu zaman geçirmesi, geçirirken öğrenmesi ve birlikte büyümesi. Bir kere hep diyorum, oğlum bana göre umuyorum ki daha önyargısız ve hayata bakış açısı daha farklı gözlerle olacak.

Çocuklarımız nerede, hangi ülkede olurlarsa olsunlar mutlu olsunlar, hayata pozitif baksınlar. Unutmayın ki bu da en çok bizde bitiyor.